Nehir Akkoyun
@nehirrko
1 okur puanı
Ocak 2026 tarihinde katıldı
Sandın ki yaşıyorum ,yanıldın. Sandım alışırım yokluğuna, yapamadım. Aldığım her nefes batıyor göğsüme. Kör kuyularımda kayboluyorum her geçen gün. Ölmek kolay oysa ki fakat zor olan şey yaşayabilmekti…
Kaybettiklerim, sadece anılarım değildi ki çocukluğum, huzurumdu. Susan, hareketsiz kalan dudaklarımdı, yüreğim ise sızlıyordu ,soğuktan üşümüş kuş gibi.fırtınalarda uçuşan poşetler gibi savruluyordum. Beklerken yüreğime düşecek ateşi,yanılıyordum. Kor alevler gibi yanıp tutuşmuştum çoktan halbuki…
Hayatın tam ortasında ,gerçek acılaran içinde kaybolmuştum o an , bilinçliliğim vurmuştu beynime, canımı çok yaktı. Farkındalığın hissettirdiği yaralar kanıyordu,akan kan damarlarımdan taşıyordu sanki ,çaresizlik vurdu dizlerime…
Hayatin acımasızlıklarında boğulurken insan... Nefes almanın varlığını unutmaya mahkumdur. Hayatin Acımasızlıklarında sızlanırken düşer en dibine kuyunun, en dipte, karanlıkların içinde fırtınalar kopunca farkeder yok oluşlarını, kendi ellerinle kazmaktır mezarını…
Her şey çok isteyince olmuyor işte, bazen öyledir ya olamıcağını bilsen bilsen bile istersin . Çaresizlik budur işte ağlarsın, saklamak mecburiyetinde hissedersin ya o zaman yakan gözyaşların akar içine içine . Ruhun teslim olur çaresizliğine . Tüm vücudunu sarar titremelerin. Cehennem gibi yakar boğazını düğümler.O an yoksa bile neden , geçmişin sebep oluverir anına,
hüzünlerine…