s.
@nekosem
538 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı sonunda bitirdim…
Bütün olayların son 150 sayfaya sıkıştırılmış olması ve ilk 500 sayfa boyunca oyalanmış olmaktan acayip nefret ettim.
Kitap o kadar yavaş ve gereksiz uzun geldi ki onlarca kez bıraktım, tekrar başlamam da günler sürdü… Ama güzeldi.
Özellikle de son 150-200 sayfa kala deli gibi aktı gitti. Yarım saatte kitabı nasıl bitirdiğimi anlayamadım.
İçimden bir ses Hawke konusunda o kadar çok şüphe uyandırıyordu ki, sonunda şüphelerimde haklı çıktığıma sevindim ve bazı noktaları sevmedim.
Ama eğlendim, bu yüzden seriye devam edeceğim. Tek temennim ilk kitap kadar okurken yormaması yönünde.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Pekâlâ, pek beklediğim gibi bir kitap değildi ama hayatın içinden, duyguların hem yoğun hem de son derece derinden anlatıldığı bir kitaptı.
Benjamin’in Aristo ve Dante kitabını okumuştum, ikisini birden sonra Hayatımın Akılalmaz Mantığı kitabına denk geldim ve bunu da okumalıyım dedim.
Dediğim gibi pek beklediğim gibi değildi, Aristo ve Dante’nin aşkından sonra sanırım gözüm yine bir aşk aradı ama şöyle ucundan gördüğümüz bir yetişkin aşkı dışında çok ara düzeyde kalmış bir lise kitabıydı.
Esasında baya düz bir kitaptı, beklediğimden şey biraz daha olaydı sanırım ama kitap sürekli bir şeyleri sindirmek, kabullenmek üzere yazıldığı için beklediğimi bulamadım.
Bir de bazı mesajlaşma sahneleri… Resmen kahroldum ya, bir kitapta en sevmediğim şey “grşrz” tarzı kısaltmalar görmek. Her ne kadar iki lisenin mesajlaşması da olsa, kısaltma görmeye dayanamıyorum.
Bütün bunları çıkarırsak, duygusal farkındalığı canlandıran oldukça güzel bir kitaptı ama daha başka olabilirdi… Okuduğuma pişman değilim ama Aristo ve Dante kadar da ayılıp bayılmadım… :)
"Bu paramparça sal olsa da olmasa da kıyıya varacaktık. Bu dünyada yaşamak istiyorduk ve kalmak için savaşacaktık. Çünkü bu dünya bize aitti. Bir gün 'sürgün' kelimesi yok olup gidecekti."
Burada paylaştığımdan çok daha cümlenin altını kitapta çizdim ve inanın, ilk kitapta Ari'yi kendime o kadar yakın buldum ve onu kadar iyi anladım ki beş yıl sonra gelen ikinci kitabı okurken de bir o kadar kendimi kitabın içinde hissettim.
Ari'nin değişimini, dönüşümünü ve olduğu yeni kişiyi okudum. Onun düşüncelerini, aşkını, sevgisini ve korkularını paylaştım. Kitap ve karakterler o kadar doluydu ki okuduğum her bir sayfadan çok zevk aldım.
Ağladım, gözlerim yandı ve yutkunamadım çünkü farkında olmadan karakterleri çok içselleştirmiştim. Bazen şaşırıp, sinirlendim ama kitabın sonunda "İşte şimdi oldu," diyebildim. "Aristo ve Dante, dünyanın sularına daldı," diyebildim ve bence bu yeterliydi.
Kitap boyunca AIDS pandemisinden bahsedildi, bu beni korkuttu çünkü yazarın kötü bir son yazacağını düşündüm ama çok daha farklı bir ters köşe ile yine kitabın sonlarına doğru beni gözyaşlarına boğdu.
Kitap boyunca, kimi çok sevdiğimi nasıl söyleyebilirim ki?
Aristo'yu kendime çok yakın buluyordum, her anlamda o kadar çok benziyorduk ki onu kendimden bir parça olarak sayabilirdim. Dante bu kitapta biraz silik kaldı gibi hissettim ama etkisi daima gözle görülür oldu çünkü etkilediği kişi Aristo'ydu ve onu gerçekten çok güzel etkiledi. Birbirlerinin hayatlarını yeniden inşa ettiler. :)
Bay ve Bayan Mendoza, bu kitapta çok ön plandaydı ve ikisini de çok ayrı bir şekilde seviyorum. İleride ebeveyn olma şansını elde edersem sanırım onlar gibi olacağım. Hatta onlar gibi olmayı istiyorum, çok... Harikaydılar. İlam perisi gibiydiler.
Harika bir kitaptı ve ben genelde yazarın düşünce dünyasını
Kitabın son derece akıcı, anlatımın cidden çok güzel olduğunu söyleyebilirim ama bir şeyler sürekli zayıf geldi. Belki de her şeyin yüzeysel kalmasından kaynaklanıyordu. Bilemiyorum, hem sevdiğim hem de sevemediğim bir kitap oldu yine de benim için 2023'e güzel bir başlangıç kitabıydı.
Kitabın çoğunluğunu anlatan ana karakter Jazmin'di. Okul bahçesinde tanıştığı ulaşılması ve arkadaş olması zor olan Becky'le hayatlarını değiştiren bir arkadaşlık kurdu. Aslında, kitaptaki bütün karakterlerin birbirleriyle bağlantıları vardı ve kitabın içinde tek bir hikâye değil, iki hatta üç hikâye birden vardı.
Rex-Mari-Phobe-Frank'in; Lazarus ve Skye'ın; Icarus, Becky, Alex ve Jazmin'in hikâyeleri...
Karakterlerin arasında bir bağlantı vardı ve bu bağlantılar rasgele atılmış bağlantılar değildi; çok güzel birbirlerine bağlanmıştı ve mantıklıydı bu yüzden hoşuma gittiğini itiraf edebilirim.
Ancak dediğim gibi altı doldurulmayan boşluklar vardı. Fazla bilimkurgu okumanın getirdiği etkiden olsa gerek, uzaylılarla alakalı sahnelerin altının doldurulmasını bekledim ve hep bir muğlakta kaldı. Jazmin ve diğerlerinin hikâyelerini anlattığı kişinin kim olduğunu çok erken anladım bu da biraz finali tahmin etmemi sağladı, eh buradan da heyecanım kırıldı diyebilirim.
Yine de güzel, sevimli bir kitaptı. Okurken keyif aldım, sevginin bu şekilde işlenmiş olması hoşuma gitti ama "sevgi" gibi bir duyguya sahip olmamız bunun yokluğunun getireceği etki, bunlar biraz daha derinleştirelebilirdi sanki?
Kitap basitti ya... Sanırım eksikliğini hissettiğim şey buydu, derinlik yoktu. Çerezlikti. Dolu dolu anlatılabilir bir kurguydu ve yüzeysel kaldığı için bayılamadım... :D 
O Gece Her Şey Değişti
O Gece Her Şey Değişti
Bxb’lerde sevmediğim tek şey, bir grup arkadaştan biris gayken sonrasında bir anda her yerden gay çıkmasıdır ve bu sinirlerimi bozar. Tam olarak volume 3’te bunu yaşadım.
Tam böyle yumuşacık misler gibi eriyerek okuyorum çat başka yerlerden de çiftler çıkıyor. Yapmayın lütfen ya, doğallığını koruyun hayatın.
Ayrıca bu kitapta Nick’in dikkatine, Char’ı her anında kollamasına çok ayrı bittim. Çok sevimliler, o kadar sevimliler ki ısırarak sevesim geliyor karakterleri
