Gün geliyor aynı evin içinde yalnızlaşıyorsunuz. Birlikte izlenen filmler, dizler anlamsız gelmeye başlıyor. Kritik yapmalar bitmiş, birlikte yenen yemekler keyif vermiyor. Mesele kendini her zamankinden fazla sevmeye başladığında, odağını kendine çevirdiğinde başlıyor. Perde kalkıyor ve sahne başlasın, eski sen sen değilsin artık. Geçmiş olsun.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Biz kadınlar uğraştıkça uğraşırız. Bazen çaba sarfettiğimiz durum, kişi sarfettiğimiz eforla eş değer olmasa da… Yoruluruz fakat düşüp tekrar kalkıp devam etmekten geri durmayız. Narsist kişiliklerin kendini tatmin edişlerine şahit oluruz. Bu bazen rahatsız etse de yakıştırmaz yolumuza kaldığımız yerden devam ederiz. Günlerimizi, aylarımızı yetmezmiş gibi yıllarımızı alır. Sonra bir sabah hiç uyanmadığımız gibi uyanırız. Sebepsizce mutlu, yaşamayı daha değerli kılan sebepler olmasa da daha umutlu… Bir bakmışsınız ki biz kadınlar bir anda her şeyden vazgeçmişiz. Dumanı her daim tüten sıcak yuvamızdan, sıkı sıkıya sarıldığımız geleneksel düşüncelerimizden, binbir emek ve hayallerle çıktığımız bu yoldan ayağımızdaki dikenleri çıkartıp dimdik yürüyerek geri döneriz. Bastığımız yerlere basarız bu sefer; dikenlerini temizlediğimiz o güzergahı takip eder en başa döneriz. Elimizde koca bir sıfır olur. Bunu nasıl nitelendirirsek yolumuza o şekilde devam ederiz. Sıfırı başlangıç olarak kabul edersek şimdi, daha özgür hissedebileceğin koca bir hayat senin artık. Bitiş olarak yorumlarsan farklı dikenli yollara yönelirsin ve yine önünü göremez nasır tutan ayaklarını kanatırsın. Dibi görmek bazen en güzelini getirir. Kollarını kocaman aç tüm güzellikleri kucakla , tabi önce kendini.
-neokur