Çünkü yaşamımın ilk onbeş yılında dünyayı artık tanımış ve sırtımı ona dönmüştüm. Bir tanrı bulamamıştım. Bir insan da bulamamıştım. Beni yaşamaya zorlayan tek şey, içgüdülerimdi.
Yaşar Kemal, 5 Aralık 1988
“O, saçının kılının ucundan ayak parmaklarının tırnağına kadar yönetirken de, türkü söylerken de sese, renge, sevgiye, barışa, gökyüzüne, buluta, akan suya, düşen yaprağa, uçup giden gölgeye kesiyordu. Bir insanın bir doğayı sırtında, yüreğinde taşıması, doğa oluvermesi…”