Bazen kelimeler sussa da,
Sessizlik konuşsa diyorum.
Öyle usul usul fısıldarcasına dünyaya,
Bıçak gibi bir sessizlik bölse en derin uykularımı.
Ne çok şey anlatırdı, değil mi?
Gülüşümü mesela…
Adın geçince kıvrılan sol dudağımı.
Minicik bir tebessüm yerleşir ya yüzüme,
İşte onu anlatırdı sessizlik.
Ya başka neler duyardık?
Özlem duyar mıydık?
Şöyle kor ateşlerde yoğrulmuş,
Göğsümün ortasına taht kurmuş.
Boğazıma kadar gelir de yutamam,
Dolar gözlerim hani.
Ya gözyaşlarım?
Dualarımda sakladığım,
Hani dudaklarıma adını sığdıramadığım dualarım.
En sonuna “Sen biliyorsun” deyip,
O bi’kaç damla ile sıvazladığım.
Başka neler anlatırdı kim bilir,
Yaşanmamış her şey…
Kara kaplı bir kutu gibisin;
Açmayı başaramadığım.
Herkes, her şey hakkında bulurum da bir şeyler,
Seni görünce lal olurum.
Bir seni okuyamam şu dünyada,
Bir sana koşamam.
Bir sen düşersin de aklıma;
Dile gelir cümle alem.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
İnsanlar ay’a benzer. Kimseye göstermedikleri karanlık bir yüzleri muhakkak vardır