Ancak planlar, Daha yokuş aşağıya inişimiz bitmeden değişmek zorunda kalmıştı. İhsan’la aynı anda kaskımızın ekranında beliren kırmızı lıkları fark ettik. Ormandan, Ana yoldan, Sokaklardan kısacası hemen her yerden uyarılar alıyorduk.
Ufacık bir kabinin içinde gözlerimi açtım. Her yer bembeyaz renkte ve camdan. Bedenimi sıkıca sarıp sarmalayan şeffaf bir duvar vardı adeta. Kabinin kapısını aralayıp dışarı çıktım. Salona andıran ortak alanı açılıyordu. Ortamı hatırlamak için biraz bakındım. Kimseler yoktu. Ev tertemizdi. Sessizlikte ölümü çağrıştırıyordu.
Halil İbrahim , bu huzur ve güven ortamı içerisinde bir akşamüstü sahibi olduğu futbol takımının maç toplantısını yapmak üzere mahallelerindeki kahvehaneye yöneldi .