Bir şeyler kırılıyordu, bir şeyler kırıldı. Kendini -nasıl demeli?- dayanıklı hissetmiyorsun artık: Sana bugüne kadar güç veren -öyle sanıyordun, öyle sanıyorsun-, yüreğini ısıtan şey, varoluş duygun, neredeyse önemli olduğun duygusu, dünyaya bağlanma, dünyada kalma duygusu eksikliğini hissettirmeye başlıyor. Oysa sen, uykusuz geçen saatlerini, var mıyım, neden varım, nereden geliyorum, ben neyim, nereye gidiyorum gibi soruları kendine sorarak geçirenlerden değilsin. Yumurta mı tavuktan, tavuk mu yumurtadan çıktı sorusu üzerinde hiçbir zaman ciddi olarak düşünmedin sen. Metafizik kaygılar soylu yüzünün çizgilerini adamakıllı derinleştirmedi. Ama, o ok gibi kararlı çizgiden eser yok, seni her an kendi yaşamın üzerinde, yani onun anlamı, hakikati, gerilimi üzerinde hesap vermeye çağıran o hareketten eser yok.
Beni özene bezene yarattın, ama neyim?
Nispetimi, kumaşımı sen biçtin, ben neyim?
Her yaptığım iyiliği, kötülüğü kendimden bilirdim;
Oysa her şeyi sen yazmışsın alnıma, ben neyim?"
Hakan Mengüç'ten okuduğum ikinci kitaptı ve çok beğendim . Yazarın hayatını kamıştan 'ney’ yapımını ve dinlemesini bilene ne çok şey anlayabileceğini aynı zamanda birçok ünlü yazarların ve önemli kişilerin sözlerini içeriyor ve bu hoşuma gitti açıkçası çünkü böyle yaparak anlatığı şeyleri bu sözlerle pekiştirmemizi ve daha iyi anlamamızı sağlıyor. Anlatım dili oldukça sade olduğu için daha iyi kavrayabiliyorsunuz. Ama şöyle bir şeyde var yazarın kendine ait öz sözleri az olduğu için pek sarmayabilir .