Hayatta istediği hemen hemen her şeye kavuştuktan sonra, varlığının hiçbir anlama gelmediği sonucuna varmıştı. Çünkü her şey her gün aynıydı. Böylece ölmeye karar vermişti.
Yaşamı boyunca birçok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı herkes başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş gibi söz ederlerdi. Ama işin gerçeği başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyordu.
"Nasıl olduğunuzu öğrenmek ister misiniz? "
Veronika, "Nasıl olduğumu zaten biliyorum, " dedi.
"Ve gövdemde sizin gördüğünüz değişikliklerle hiç ilgisi yok olanların. Olan her şey ruhumda oluyor. "