insan bazen yalniz kalmak ister, yalniz hissetmek degil. bir oda dolusu insanla bir aradayken yapayalniz hissedebilecegin gibi, yapragin kimildamadigi issiz bir evde tonlarca kisiyi hissedebilirsin eger kalbinde tasiyorsan. odada olmakla ilgili degil, odada oldugunu hissettirmekle ilgilidir bu haberin bile yokken bazen, ne o odanin ne de o yalniz kisinin varligindan; herkes hissettiremeyecegi gibi, herkes hissedemez de.
dort duvar bir cati degil, kum torbasiyim ben. belki de hep oyleydim. bir mezar kazip icine girmeye hevesli oldugumdan degil karamsarligim, icimde bir yer olu. bir gun degil, her gun yas tutuyor orasi. kimse canindan olmadi ama herkes gitti. yoksa ben de o zifti kaynatir ve asfalttan yol yapardim. o kara madde en cok, benim icimde var ve en cok ise yaradigi yer, yeni yollar.
tehlikeli madde yazar zehirli ve zararli maddeler tasiyan araclarin uzerinde, trafikte goruruz. insanlarin uzerinde yazmiyor hicbir sey. birine merhaba derken daha kac hayal kirikligina, kac yalana, kac dolana, parcalari dort bir yana savrulmus kalbinin daha kac pardaya ayrilacagini, kac yasin gozpinarinda asili kalacagini ve sana tanidik plakalarin ardindsn baktiracak yabanci sokaklarda; kac daha… bilmiyorsun.