Yakup Kadri Karaosmanoğlu der ki: "Gönül kırmaktan daima ödüm kopmuştur. Çünkü elimden böyle bir kaza çıktığı vakit asıl kırılıp dökülen benim gönlüm olmuştur."
Ne sizin bir tenhalığınız oldu, ne benim bir kalabalığım. Tarihin başından beri ancak kendi duyabileceğim kadar çıkıyordu sesim. Karşıdan çok seyrettim ama bir ağacın dallarında hiç bir bahar geçirmedim. Zemheri soğuklarında kaldım, soğuk aldım. Ama hiç kimseyi zemherimde dondurmadım. İçimden hiçbir dilek tutmadım, ucundan bile. Neyse hayatım, ne kadarsa, bir köşesine kıvrılıp yattım.