Nihan Şenol
@nihansenol
Okumayı, yazmayı ve kedileri seven bir insanım.
Şu anda okuduğu kitap
Gerçekten “comme il faut” yaşadım mı? Ya da doğrusu böyle yaşamak mıydı? Ellerim titremiyor, gözlerim kısık bakmıyor, acıdan kıvranmıyorken hayatta ne kadar başarıya ulaştığım hakkında böbürlenirdim. Beş bin frank… Evet, kazandım. İşte herkesin sahip olmak isteyeceği bir iş, ev, aile! İşte ölüm onlara uğramadığı için hallerinden memnun dostlarım… Hayatım boyunca hep bir şeyleri elde etmek, toplumda saygı duyulan biri olmak için çabaladım. Elde ettiğim hiçbir şeyin anlamı yok…
Neden?.. İyileşecek miyim yoksa? Hayır, ağrılarım geçmiyor, acı içinde kıvranıyorum. Son nefesime kadar iyi bir yaşam sürdürememenin azabıyla can çekişiyorum.
***
Sıradan bir insanın ölümü ancak bu kadar gerçekçi, bu kadar dokunaklı aktarılabilirdi kâğıda. Tutmakta zorlandığım gözyaşlarım ve diken diken olan tüylerim eşlik etti bana okuma sürecimde. Acı, pişmanlık, keder… Bütün bu duyguları yüzyılları aşarak önümüze sermiş; hepimize yeni bir pencere açmamış, baktığımız yönü değiştirmeyi başarmış Tolstoy.
Ben dedemi kaybettim bu yıl. O da oldukça fazla acı çekti. Hep düşünmüşümdür, bilinci kapalı görünüyorken aklından geçenler neydi? Neden nefesini verirken zorlandı böylesine? Acaba neye ihtiyacı vardı? Hâlâ düşünüyorum. Bu sebeple daha da dokunaklıydı her bir cümle benim için.