Beş yıllık serüvenimin bitmesine sayılı günler kaldı. İlim dolu bir hayatım oldu. Yalnızlığın , savrulmuşluğun , dibe vurmuşluğun en belirgin dönemlerini yaşadım. Gelecek kaygısı içerisinde ağlayarak ders çalıştım masamda. Çok mutlu oldum ama mutluluklarım hep buruk bir tebessüm bıraktı yüreğimde. Belirli bir dönem nefes alamadım , hayattan vazgeçtim... Ayağa kalkmak zor oldu ama başardım. Birçok insan üniversitenin bağımsızlık olduğunu düşünüyor ama değil , büyüyorsun ve birçok şeye daha bağımlı oluyorsun. Sorumluluğun çığ gibi büyüyor. Güzel miydi bilmiyorum ama her şey gibi bu da tadında bırakılmalı.