"Hiç kimsenin, 'işte Arsen Lüpen orada!' diyememesi çok daha iyi. Onun yerine benim yaptığım bir işi görüp tereddüt etmeden, 'işte bu Arsen Lüpen'in işi!' diyebilmeleri asıl mesele."
Tek umudu intihar etmek olan yıkılmış bir adam gibi davranıyordu
İşte o zaman, aynayı giderek artan bir kaygıyla incelemeye başladım
Tuhaf bir sinirsel hastalığın pençesine düşmüştüm ve bazen gözlerimi kapayamadığımı fark ediyordum
Korkutucu bir etkinin beni sağlıklı yaşamın mantıklı dünyasından yavaşça çekip çıkarmaya ve siyahlığın, yabancılığın adlandırılamaz boşluklarına atmaya çalıştığını hissediyordum