none

none
@none99
Akıllı bir insan ciddi anlamda bir şey olamaz, bir şey olan da aptallardır diye kendimi avutuyorum. Evet, efendim, 19. yüzyılın akıllı insanın ahlakı çoğu hallerde iradesiz olmaya mecburdur, olmalıdır. İradeli olan, iş beceren ise dar düşüncelidir. Bu benim kırk senelik bir kanaatimdir. Kırk yaşındayım şimdi yaş kırk hayatın tamamıdır, derin bir yaşlılıktır. Kırktan fazla kim yaşar -derhal samimi bir cevap verin!- Ben yanıtlayayım; kırktan fazla aptal ve alçaklar yaşar.
Alıntı
Reklam
Ahmaklık, temelde birbirinden çok farklı iki ayrı türü içeriyor: Birincisi, dürüst ve basit ahmaklık, ikincisiyse biraz çelişkili olacak ama zeka işareti olan ahmaklık. İlk türün temelinde kıt bir akıl yatar, ikincisi herhangi bir şeye oranla kıttır ki böylesi çok daha tehlikeli olandır. Dürüst ahmaklığı anlamak biraz zordur, 'kuş beyinli' denilen türdendir. Fikir ve sözcük dağarcığı fakirdir, onları da kullanmayı beceremez. Sık sık tekrarlandığı için kafasına iyice yerleşen, özümsediği sıradan şeyleri yeğler ve bir şeyi kavradıktan sonra hemen elinden alınmasını, başkalarının incelemesini istemez, kendisi bile onu kurcalamak istemez. Hayatın güzelliklerinden payına düşeni bolca alır! Gerçi aklı sıklıkla karışır, yeni deneyimler karşısında düşüncelerini toparlayamaz, buna karşılık duyularıyla yaklaşabileceği, adeta parmaklarıyla sayabileceği şeyleri benimser: Tek kelimeyle, sevgili tam ahmaktır o, eğer ara sıra safdil, kafası karışık ve aynı zamanda insanı çileden çıkaracak derecede laf anlamaz olmasaydı, bayağı sevimli görünebilirdi gözümüze.
Ahmaklık da akıllılık da, hem sağduyuyla hem duyularla ilgilidir.
Alıntı
Zayıfın akıllılığı, güçlüyü öldürmek anlamına gelebilirdi.
Juliet: Kocam hakkında kötü mü konuşayım? Hangi dil koruyacak ismini, Üç saatlik karın bile kötüledikten sonra seni.
Alıntı
Reklam