meğer profesörlerin entelektüel birer dev olduklarını düşünmekle ne kadar aptalmışım. onlar da birer insan, hem de dünyadaki diğer insanların bunu fark etmesinden korkan insanlar...
dostoyevski, flaubert, dickens, hemingway ve faulkner'dan -elime ne geçerse- bol bol hayal ürünü romanlar okuyor ve hiç bitmeyen bir açlığı doyurmaya çalışıyorum.
sanırım insanların bana neden güldüklerini anlamış olmak iyi bir şey. bu konuda çok kafa yordum. bu, benim aptal olmamdan ve aptalca davrandığımı anlamamamdan kaynaklanan bir şeydi. insanlar aptalların kendileri gibi davranmamasını komik buluyorlardı.