dedemin cenazesi baharda oldu, büyükannem üç gün sonra yağmura çıktı ve dans etti. cam verandada durup ona gülümsedim, narin figürünün yavaş hareketlerle dansını izledim.
sanki çimenlerde sessizce yatıyor gibiydi.
kalp yetmezliği, dedi doktor.
kalp ağrısı, diye düşündüm.
"büyükanne neden yağmurda dans ediyor?" diye bir keresinde dedeme sormuştum. sekiz ya da dokuz yaşındaydım.
"çünkü bu onu mutlu ve güçlü kılıyor," demişti.
yeni bir kitaba başlamak üzeresiniz, doğrusu biraz da gerginsiniz. bir romana başlamak, ilk buluşma gibidir. daha ilk satırdan itibaren büyüsüne kapılmayı, sıcak küvete girer gibi öykünün içine girmeyi, kendinizi teslim etmeyi umarsınız. ama birazdan pek tanımadığınız bir kadının baby shower partisine katılıyormuşsunuz gibi, kibarca ortama ayak uydurup bir sürü insanın adını öğrenmek zorunda kalacağınızı bilmek, bu umudunuzu örseler. olsun varsın, daha önce hiç sizi ilk paragrafta sarmayan kitaplara vurulmamışsınızdır sanki?