virginia varoluşu öyle bütünüyle görür ki yalnızca varoluşa sahip olanlarla ilgilenmekle yetinmeyip, bütünüyle, bu dünyada olmaklıkları bakımından varlıklarla da ilgilenir, bitkilerden tutun da cansız nesnelere kadar, her şeyi hayranlıkla izleyip, onlara karşı akıldışı bir şefkat duyar.
yaşadığımız anları dondurup cümlelere dökme çabası, çiçekleri kurutup kitap yaprakları arasında ölümsüzleştirmeye benzer. hepimizin çoktan öğrendiği gibi, bir öykü, gerçekten yaşanmış da olsa, gerçekliği yansıtmaktan çok uzaktır, onun birkaç resminden, simgesinden oluşmuştur.
bazen insana hiçbir şey hatırlamak kadar acı veremez, özellikle de mutluluğu hatırlamak kadar. unutamamak. belleğin kaçınılmaz intikamı. herhangi bir iz taşınıyorsa eğer, bu bir zamanlar bir yara açıldığındandır.