yirmi dört yaşında ve geçirebileceği her türlü yaşantıyı geçirmiş olan veronika -ki bu da az bir şey sayılmazdı- her şeyin ölümle son bulacağından hemen hemen emindi. intiharı bu yüzden seçmişti ya işte: sonunda özgürlük, sonsuza varan unutuş.
tam da ölümü beklediği sırada kendisini hiç mi hiç ilgilendirmeyen bilgisayar bilimi konusunda bir yazı okumaya başladı veronika. bu, ömrü boyunca yaptığı şeylere uygundu aslında; hep en kolay seçeneği, el altında ne varsa onu yeğlemişti.
seni ezmelerine izin verme, diyor nettie. dizginlerin kimin elinde olduğunu göstermen gerek onlara.
onların elinde, diyorum.
ama ısrar ediyor, savaşmalısın. savaşmalısın.
ama ben nasıl savaşılır bilmiyorum. tek bildiğim hayatta kalmak.