...yaşamın çiçekleri yalnızca görüntülerden ibaret! Birçoğu hiçbir iz bırakmadan geçip gidiyor, çok azı meyveye duruyor, bu meyvelerin de yine çok azı olgunlaşıyor! Her şeye rağmen onlardan yeterli sayıda var; her şeye rağmen, ah kardeşim! Olgun meyveleri ihmal edebilir miyiz, küçümseyebilir miyiz, yemeden çürümeye bırakabilir miyiz?
Yüreğimle ona bin kez ‘adieu’ dedim! O ise bana hiç bakmadı! Gözlerim yaşarmaya başladı. Arkalarından baktım ve Lotte’nin de başını pencereden çıkarıp arkaya dönüp baktığını gördüm! Bana mı bakıyordu? – Sevgili dostum! İşte böyle bir belirsizliğin içindeyim ve belki bana dönüp bakmış olması, biricik avuntum!