Özlüyordum nedensizce
Sadece bir tutam özlem işte.
İnsanoğlu ne de aciz bir varlık
Bir tutam özlem,
Gözlerini yitirmesine yetiyor
Varlığını unutmasına yetiyor
En önemlisi geriye kalan
Tüm duygularını yitirmesine yetiyor
Benim özlemim bir insana değil
Bir hayvana, öyle bir hayvan ki
Tüm insanlardan daha bi insan
Yanında utanırım senden üstünüm demeye
İki ayak üstünde yürümeye
Benim de duygularım var demeye.
Vardı belkide onca şey
Ona istinaden, ama hangisine
Onun kadar iyi sahiplenebildim
Hangisini ondan iyi sevdiklerime yaşatabildim.
Kötü bir geceydi 9 Mart gecesi
Bir zamanlar huzur veren kalp atışları
Ölümün habercisiydi artık.
Gözlerin konuşmasını öğretti bana
Gözlerine beyaz bir perde inerken.
Bugün o beyazlığı hissettim kalbimde
Uyku ile uyanıklık arasında
Ne de özlemiştim o hissiyatı
Bir insandan daha çok şey
Kattın ya bana
Tüm insanlar utanır artık
Bende bir insanım düşüncesi ile...