... canıma kıymayı bile düşünmüştüm. Bundan cayma nedenim, ölümümden kimsenin ama kimsenin duygulanmayacağını ve ölümde, yaşamdakinden daha yalnız olacağımı düşünmemdir.
Aramızda bir yakınlık duygusu yok: birbirimize benziyoruz sadece. O da benim gibi yalnız fakat yalnızlığın içine daha çok batmış. Kendi Bulantı'sını ya da ona benzer bir şeyi bekliyor olmalı. Demek beni tanıyan, yüzüme baktıktan sonra, " bu da bizden," diyen insanlar var artık. Yani? Benden ne istiyor öyleyse? Birbirimize yardım edemeyeceğimizi biliyor olması gerekir.
Geçmişinizi cebinizde saklayamazsınız; onu koyacak bir eviniz olmalı. Benim gövdemden başka bir şeyim yok; yapayalnız bir adam salt gövdesiyle anıları saklamaktan keyif alamaz. Anılar üzerinden geçip gider onun. Ama yakınmamalıyım; sadece özgür olmayı istemiştim ben.