Beni gerçekten huzursuz eden şey, kalbimi bunca zaman durgun bir içdeniz gibi kıpırdamış olması. Bunca zamandır sulanmamış toprak gibi çatırtılarımı hiç durmadan yaşayıp gittim.
Kendimi koruduğumu düşündüğüm her an aslında yaşamımın en başında yollarımı kapatıyorum.
"Aşkta zafer, onunla anlam kazanması kalbinin. Hayatta zafer, başkalarının seni yönetmesinden kurtulmak. Yolculukta zafer, gitmek. Dostlukta zafer, koşulsuz sevmeyi ve sevilmeyi tadına vararak yaşamak belki. Zaferlerim ve yenilgilerim bir inci gibi yan yana dizilmiş. Onları şimdi uzaktan görebiliyorum. O incileri dağıtmak da toplamak da benim elimde, bunu biliyorum.
Belki sadece bu yüzden gülüyor yüzüm."