Neşe
@nstn
Kısa bir anda uzun uzun kalmak...
Edebiyat
Yüksek Lisans
263 okur puanı
Kasım 2016 tarihinde katıldı
"Artık anlamak istemiyorum. Anladıkça çağın yabanisi oluyorum. Anladıkça zincirlerim yavaş yavaş kırılıyor. Büsbütün zincirimden kurtulmaktan korkuyorum. Zira bu da olursa bana kim engel olacak diye düşünmeden edemiyorum. Ya her şeyi anlarsam bir gün..."
Sayfa 20
Reklam
Gözleri terk edilmiş bir evin açık kalmış pencerelerini andırırdı hep. Gülünce perdeler uçuşurdu boşlukta.
Sayfa 22
Bazen herkese benziyordu, bazen de hiç kimseye. Beni çeken de bu haliydi.
Sayfa 22
İnsan bir zaman sonra karşılaştığı herkesi kendi gibi kaybolmuş sanıyor. Öyle olmadığını anlayınca da yalnızlık kuyusuna dönüp orada da debelenmeye devam ediyor; kendi sesini yiyor, soğukla örtünüyor, sessizliği kışkırtıyor.
Sayfa 19
Beynimin bozkırında otlayan atlar, solgun yüzüme bakıp kişniyorlardı. "Açız." diyorlardı. "Beynin bomboş, dolu olan tarafındaki otlar ise zehirli..."
Sayfa 18
Reklam