Yaratıcımı seviyorum, çünkü milyonlar arasından beni seçti, bana bir beden verdi ve o bedenin ötesine geçebileyim diye içine bir ruh üfledi.O, hiçbir zaman bencil değildi,zira beni yalnızca var etmekle kalmadı, kendi içimde de bir şeyler yaratabilme kudreti verdi.Ruhumun en temel ihtiyacı özgürlüktü; çünkü gerçek bir varlık, ancak kendi iradesiyle yankılanan bir sesle konuşabilir.
İyinin ya da kötünün gölgesine sığınmadan, başkalarının hislerine zincirlenmek yerine, her koşulda hakikatin yanında durmalıydım.
Zira göz yummak, bazen en karanlık ihanettir ve gerçeği savunmak, ruhun en soylu biçimidir.