Çoğunuz birbirinizi aldatıyorsunuz, duygularınızı saklıyorsunuz, kontrol etmeye ve değiştirmeye çalışıyorsunuz, incitiyor ve sevgisiz bırakıyorsunuz, çocuk yapıp ruhunu zehirliyorsunuz. Sonra bu ikiyüzlülüğü kutsayıp adına evlilik diyorsunuz.
Evlilik, gerçek bir yol arkadaşlığı ilişkisine dönüşemediğinde, insanların kendi olmasını engelleyen, benliklerini kısıtlayan, kendilerini sahte bir güven duygusu içinde avuttukları, günün sonunda herkesin yalnız hissettiği bir tür çocuk büyütme projesine dönüşür.
Umutlu olmak, safça bir iyimserlik değildir. İnsanlığın yüzleştiği trajediyi görmezden gelmek de değildir. Umut her ihtimali görüp, evinde oturup kötülüğe küfretmektense, iyilik için elinden geleni yapmak demektir.