Vakitsiz uykulardan uyandır beni
Kara üstüne kara gök üstüne gök
Şimdi herkesin dolaştığı bu yerde
Bir taşra öğlesini yoğunca yaşıyorum
Uzayıp gidiyor yorgun bir kamyon .
İşte öyle inatçı bir umut var hayatın içinde. Ne oldurabiliyor insan ne öldürebiliyor. Avuç içi kadar kalbine sığdırdıklarını kimselere diyemiyor. Söylenmedikçe soluyorlar. Sessiz, boynu bükük rüyalar oluyorlar.