Keyifsizliğimin sebebi duyduğum acı ya da aldığım darbeler değildi. Her ne kadar evdekiler bana iyi davranmaya başladılarsa da buna pek güvenmiyordum. Eksik olan bir şey vardı. Yeniden eskisi gibi olmamı, belki de insanların iyi olduğuna inanmamı sağlayabilecek önemli bir şeydi bu eksik olan .
"Portuga!"
"Hı.."
"Ben senin yanından bir daha hiç ayrılmak istemiyorum biliyor musun?"
"Niye?"
"Çünkü dünyanın en iyi insanı sensin. Senin yanındayken kimse bana zarar veremiyor ve kalbimde mutluluk güneş gibi parlıyor."