Ne yapacağımı bilmediğim, her şeyin üstüme üstüme geldiği bir zamandayım.
insanlardan yoruldum, anlatmaktan, anlaşılmamaktan yoruldum.
içimdeki bu ağırlığı ne kelimeler taşıyabiliyor ne
de dünya hafifletebiliyor.
gerçeğin
gerçek
olmadığını
düşündüğüme
göre
nasıl inanayım
rüyaların rüya olduğuna.
Kemal Sayar'ın çok güzel bir ifadesine rastladım;
"Yas, sadece sevdiklerimizi kaybetmekle olmaz.
Bir yaşama biçimini kaybetmek de yastır. Bir şehri bildiğimiz halde kaybetmek, rutinlerimizi kaybetmek de yastır. Hatta itikatlarımızı, dünyayla ilgili inançlarımızı kaybetmek de yastır."