Dostoyevski, ölüm döşeğinde iken eşine şunları söylemiş; “Annâ, en üzüntülü ve sevinçli anılarımı seninle bölüştüm. Tek başıma aşamayacağım zorlukları seninle aştım. Ve şunu unutma ki seni büyük bir tutkuyla sevdim. Bir kere bile aldatmadım. Düşüncede bile.”
"Birbirimizi görmeyeli yıllar olmuş gibi, bakıştık bir süre. ben, içimden, bakışmak dokunmaya ne kadar yakın böyle, diye geçirdim o sırada."
| ölü zaman gezginleri, hasan ali toptaş |
