“Seni kaybetmekten o kadar çok korkuyorum ki Milena.. Bazen düşünüyorum da eğer gerçekten insanlar mutluluktan ölebilselerdi benim çoktan ölmüş olmam gerekecekti..”
gecenin en ulaşılmaz yerinde ortalığı aydınlatan bir yıldırımın sesini duyup, korkan bir çocuğun sarıldığı bez bebeğinin üzerinde yarı sökülmüş şekilde sanki her an düşecekmişçesine duran bir düğmenin köşesinden fırlayan iplik gibi bakıyorum hayata.