Merve
@nyctophile0
Artık ona ait hiçbir şeyim kalmamıştı. Ve umutsuz kalıp o kuruşları harcadığında ona da bana ait hiçbir şeyi kalmayacaktı.
Bu toprakların neredeyse yok olacağını düşününce, Illea’nın varoluşuna memnunsam da, kuralları, boğuluyormuşum, sanki görünmez zincirlerle gibi hissettirmeye başlamıştı.
Belki istediklerim aptalcaydı. Belki bunlara sahip olamayacaktım. Ama yine de benimdiler.
İşverenlerimizin gözünde biz buyduk işte; duyulması gerelenler, görülmesi gerekenler değil.
