Balık yola nereden başladığını hatırlamadığı için bitişi de asla bulamayacak. Akvaryumdaki balıkları bu yüzden severiz: bize kendi yaşamımızı hatırlatırlar, biz de iyi beslenmemize rağmen etrafımızdaki camdan duvarların ötesine geçemeyiz.
Gri, mutsuz günlerin birbirini tekrar ettiği bir hayattan daha fena ne olabilir ki? Mutlu olabilmek için gereken her şeye sahipken her şeyi - ruhumu dahi- kaybedeceğim ve dünya da bir başıma kalacağım korkusuna kapılmamdan daha fena ne olabilir?