Nasıl başlasam bilemiyorum. Ama yazarımız hakkında yorum yaparak başlamak isterim. Genç yaşta yazan ve iyi yazan bir yazarın kitabını inceliyorum. Emin olun ki yazar olmak ve okurların beğenisini almak hiç de kolay değildir. Oğuzhan benim beğenimi kazandı ama. Gerçekten de ileride daha iyi yerlere gelecek olan bir yazar. Umarım böyle yazmaya devam eder. Neyse artık kitabımızdan bahsedeyim. Kitap ilk başta size durgun ve sade gelebilir. (Tâbi bu sadelik de ayrı güzel.) Sadeliğine aldanmayın. Zamanla kendinizi bir karmaşanın ortasında buluyorsunuz. Bu karmaşa kesinlikle sizi yormuyor. Hatta daha da şevklendiriyor. Ordan oraya sürüklenen karakterimiz,(Hasan) adalet ve eşitlikten çok yakınıyor. (Aslında tam olarak ne olduğunu bilmiyor. Bizim gibi.) Hayatın sillesi (yazarın tabiriyle) onu farklı yönlere itiyor. Tâbi karakterimiz de doğal olarak sürükleniyor. Her şey bir anda gelişiyor. (Ama bu sırada da yazarımızın eleştirileri ile karşılaşıyoruz. Yani yazarımız da olaylara benzetmeleri ile dahil oluyor.) Kitabın çoğu yerinde de mutlu son olmayacağını söyleyen karakterimiz haklı çıkıyor. Mutlu sonu beklerdik ama olmuyor. Yine de her şeyiyle güzel bitiyor. Ağlamak, kan ve gözyaşı ile.. Bu kitap unutulanların kitabı. Unutulanların nasıl tamamen unutulduğunu anlatıyor. Unutulanların umutlarını, ümitlerini..

Edebiyat