Saat sabahın dördü imiş.
Fark etmemişim.
Şafak sökmüş,
Göz torbalarım şişmiş.
Feri sönmüş.
Evim çökmüştü.
Yarına dair bütün umutlarım tükenmişti.
Pöfür pöfür tüten ocağımın bacası küle,
Nevrim tersine dönmüştü.
Şimdi söyleyin bana,
Sevmeye kıyamadığım,
Öpmeye doyamadığım,
Nazardan korkup doyasıya bakamadığım,
Yağız oğullarım,
Körpe kızlarım,
Gül kokulu kadınım,
Merhamet ile cefayı büyüten anacığım,
Bacılarım,kardaşlarım,karındaşlarım,
Daha az evvel yanımdaydılar.
Zamansız gittiler,
Ve apansız.
Emmimler,bibimler de gittiler
Öyle görünüyor ki;
Bir daha da gelmeyecekler.
Ve öyle görünüyor ki,
Yavaş yavaş,
Sessiz sedasız,