“Acı kahven için teşekkür ederim. İyi günler ve kolay gelsin.”
Gittiğinde hemen fincanını alıp kulpunu kokluyorum. Parmaklarımı fincana dolayıp dudaklarının değmiş olabileceği kenara bakıyorum.
Konunun sıkıcı veya çirkin manzara olmadığını söylemek istiyorum ona. Yeni ağaçların gelmesinin eski ağaçların ölümünün vereceği üzüntüyü yok edemeyeceğini… Ama biliyorum ki ‘ağaçların ölümü’ lafını kullandığımda bana gülüp tüm İranlıların şair olduğunu söyleyecektir.