Ayfer Tunç ile tanıştığım kitap oldu Annemin Uyurgezer Geceleri. Kısmen Cumhuriyet öncesi ve sonrasında kadınların yaşadığı zorluklara da yer verdiği hikaye, gerçekten ilgi çekici ve okunmaya değer. Okurken ülkemizin toplumsal yapısı hakkında farklı bir bakış açısıyla bakma fırsatı da yakalıyoruz. Yer yer gereksiz detaylar olduğunu düşünsem de, Ayfer Tunç ile bu kitap sayesinde tanıştığım için memnunum. Umarım bu tadı okuma listeme aldığım diğer kitaplarında da bulabilirim. 
Ayfer Tunç 
Annemin Uyurgezer Geceleri
Santiago adındaki ihtiyar adamla bir kılıçbalığı arasındaki mücadeleyi anlatan İhtiyar Adam ve Deniz adını verdiği ilk bölümü sekiz haftada yazdı. Life dergisi öyküyle ilgilendi ve İhtiyar Adam ve Deniz'i 1952'de yayımlanacak sayılarından birinde basmak istedi. O sıralarda Life öyle büyük bir okur kitlesine sahipti ki Hemingway'e 5 milyon okura ulaşacağı garantisi verebiliyordu. Hemingway Life'ın öyküyü basmasına izin verdi ve sonuç başarılı oldu. Bu yalnızca bir adamın cesaret öyküsü değildi. Satır aralarında öyle anlamlı şeyler vardı ki yayımlanır yayımlanmaz rahipler ve hahamlar İhtiyar Adam ve Deniz'de anlatılanlarla ilgili vaazlar vermeye başladılar. Hemingway bu yapıtıyla Pulitzer Ödülünü hemen ardından da 1954'ün Nobel Edebiyat Ödülünü aldı. Bir zamanlar Nobel Ödülünü almakla ilgili söyledikleri başına dert açacaktı: "O piçlerden hiçbiri Nobel Ödülü aldıktan sonra okunmaya değer bir şey yazmamıştır." Bu dediklerinin kendisine ne derece uygun olduğunu yaşamak zorunda kalacaktı.
Bitkileri yalnızca sessiz ve hareketsiz canlılar olarak değil; birbirleriyle iletişim kuran, iş birliği yapan ve yaşadıkları ekosisteme katkı sağlayan canlılar olarak ele alıyor.
Bitkiler konuşmaz ama kökleriyle tutunmayı bilir.
Koşmaz ama ihtiyaç duyduğu yere ulaşmayı bilir.
Sahip olmaya çalışmaz ama yaşadığı yere bereket olur.
Kök salarken göğe uzanmak…
Bulunduğu yeri dönüştürürken ona zarar vermemek…
Sabırla beklemek…
Şikâyet etmeden uyum sağlamak…
Ne muhteşem bir hikmet.
Evet, kitap yer yer detaylı ve yoğun.
Ama bitkilere yalnızca hammadde, süs ya da ilaç gözüyle bakmaktan çıkıp onları yaşamın kadim öğretmenleri olarak görmek isteyen herkes için okunmaya değer.
Belki de bitkileri bu kadar sevmemim sebebi;
onların bize her gün sessizce tevazuyu, teslimiyeti ve uyumu hatırlatmasıdır.
Bitkilerle ilgilenen, doğaya farklı bir pencereden bakmak isteyen herkes için okunmaya değer bir eser olduğunu düşünüyorum.
"ᴋɪᴍ ʙɪʟɪʀ? ᴋᴀʟʙɪᴍɪᴢ ᴋɪʀɪʟᴅɪɢ̆ɪɴᴅᴀ, ɴᴀꜱɪʟ ᴋɪʀɪʟᴅɪɢ̆ɪɴᴀ ᴅᴀɪʀ ʜᴇʀ ᴛᴜ̈ʀʟᴜ̈ ᴛᴇᴏʀɪʏɪ ʙɪᴢ ᴜʏᴅᴜʀᴜʀᴜᴢ; ᴏʏꜱᴀ ᴏɴᴜ ʏᴇʀᴇ ᴅᴜ̈ꜱ̧ᴜ̈ʀᴇɴ ʙɪᴢɪᴢᴅɪʀ."
Bir Kere Daha ~ 
Mitch Albom
Hikâyenin yaşandığı Pala, hayali bir ada, içimizde bir yerlerde sakladığımız, utanarak özlem duyduğumuz o çocuksu iyilik düşüncesinin coğrafyası. Adamımız Will Farnaby'yi takip ederken yazar sizi değil, sizin en yorgun, en kirlenmiş halinizi anlattığını görebilirsiniz. O bitkinsizlik, o suçluluk, o sevmeyi becerememe hali hepimize tanıdık gelen bir şeyler.
Doğu ile Batı'yı, bilim ile mistisizmi, beden ile ruhu tek bir hayali coğrafyada buluşturmaya çalışan iş bu gerçekleşemeyen ütopya romanı, bence mümkün olmayanı deniyor ve tam da bu yüzden okunmaya değer olduğunu düşünüyorum.
Kirli vicdanıyla, sevme korkusuyla, kendini küçük düşürerek yaşayan gazeteci Farnaby karakteri üzerinden yazar bize şunu soruyor: İnsan neyin içinde yaşadığını görmeye başladığında gerçekten değişebilir mi, yoksa bu da bir yanılsama mı?
Felsefi diyaloglar kimi zaman romanı -okurken rahatsız eden bir şekilde- bir seminer salonuna dönüştürür ama hemen ardından öyle bir sahne gelir ki, öyle bir sessizlik çöker sayfaya, tüm o rahatsızlık anlamsızlaşıyor.
Ada için eksiklikleriyle, ağırlığıyla, zaman zaman vaaz verir gibi konuşan sesiyle birlikte, insanlığa duyulan köklü bir sevginin ve derin bir üzüntünün kitabı diyebilirim.
