Bir ses duydum, ezelden gelirdi,
Zaman sustu, gönlüm delirdi.
Bir damla nur, âleme erdi,
Kader yazıldı, kalem eğildi.
Yıldızlar sükût, melekler niyaz,
Her şeyde saklı, bir ilahi naz.
Ben bir an aradım, O bir ömür verdi,
Zaman çözüldü, sonsuzluk yerdi.
Ne geçmiş vardı, ne de gelecek,
Bir “Ol” dedi, her şey yürecek.
Bir lahza sustum, âlem konuştu,
Ben yok oldum, O hep var oldu.
Kader bir nehir, ben bir yaprağım,
Rüzgâr O’ndan, ben rüzgârda duâ’yım.
Bir sırdır içimde, adını bilmem,
Ama bilirim ki; O diler, ben demem.
Güneş doğmadan doğuran kudret,
Zamanın sahibidir, bütün hikmet.
Ne ileri koş, ne geriye dön,
Kaderin yankısıdır attığın her yön.
Ve anladım, bütün yollar bir kapıya çıkar,
Kapı sensin ey Rab, sonsuzluğa açar.
Zaman geçmez, biz geçeriz içinden,
Ve her geçişte biraz daha yaklaşırız “Sen”den.
Ömer ÇEVİK
#şiir