Ömer ÇEVİK

Ömer ÇEVİK
@omercevik47
​"Vakit ikindi, ömür güz... Menzil göründü ama yükümüz hâlâ dünya." Ömer ÇEVİK
Etimoloji Defteri
Mücellit Nedir ?
Kaderin Yankısı
Bir ses duydum, ezelden gelirdi, Zaman sustu, gönlüm delirdi. Bir damla nur, âleme erdi, Kader yazıldı, kalem eğildi. Yıldızlar sükût, melekler niyaz, Her şeyde saklı, bir ilahi naz. Ben bir an aradım, O bir ömür verdi, Zaman çözüldü, sonsuzluk yerdi. Ne geçmiş vardı, ne de gelecek, Bir “Ol” dedi, her şey yürecek. Bir lahza sustum, âlem konuştu, Ben yok oldum, O hep var oldu. Kader bir nehir, ben bir yaprağım, Rüzgâr O’ndan, ben rüzgârda duâ’yım. Bir sırdır içimde, adını bilmem, Ama bilirim ki; O diler, ben demem. Güneş doğmadan doğuran kudret, Zamanın sahibidir, bütün hikmet. Ne ileri koş, ne geriye dön, Kaderin yankısıdır attığın her yön. Ve anladım, bütün yollar bir kapıya çıkar, Kapı sensin ey Rab, sonsuzluğa açar. Zaman geçmez, biz geçeriz içinden, Ve her geçişte biraz daha yaklaşırız “Sen”den. Ömer ÇEVİK #şiir
Yanılmak insana mahsus, ama aynı yanlışa dönmek akla ihanettir. Ömer ÇEVİK
“Yalnızlık, insana verilmiş bir ceza değildir; Hakikat’ten uzak düşmenin yankısıdır. Bir zamanlar sanırdım ki en kötü şey, kimsenin yanında olmamasıdır. Şimdi biliyorum ki asıl acı, nice yüzlerin arasında bile, kalbinin sahibini bulamamaktır. Zira insan kalabalıkta değil, Hak’tan ayrı kaldığında eksilir. Ve her gülüş, biraz daha uzaklaştırır onu kendine. En büyük yalnızlık; insanın kendi ruhunun kapısını çalıp da içeriden cevap alamamasıdır.” Ömer ÇEVİK
Unutamadığım” Ne zaman gözlerimi kapatsam, içimde yankılanan bir sükût var; adı yok, yüzü yok, ama bütün evreni taşıyor. Unutamadığım sen değilsin belki, ama sende gördüğüm sonsuzluk. Bir bakışında zamanın zinciri kırılırdı, bir susuşunda varlık, kendini unuturdu. Şimdi anlıyorum: Unutmak, sadece belleğin işi değil; kalbin, kendini inkâr etmesidir. Ve ben, kalbimi inkâr edemedim. Hangi kapıyı çalsam karşıma senin sessizliğin çıkıyor. Hangi yola dalsam yıldızların altında senin adımların yankılanıyor. Ey unutulmaz iz, ey ruhuma kazınmış derin yara, sen artık bir insan değil, bende kalmış ebediyetin suretisin. Ve ben, ne kadar denesem de unutamıyorum seni değil… sende saklı olan hakikati. Ömer ÇEVİK