İçimdeki en kuytu kovukta yaşıyor olmalı; oradan seyrediyor herhalde her yaşadığımı. Ancak arada bir hissediyorum varlığını ancak arada bir belli ediyor kendini. Ama biliyorum: hep orada…
Ortaya çıkıp kendini gösterdiği kovuğundan çıkarak yaşadıklarımın içine girdiği durumlar, galiba çoğunlukla, deniz kıyısında olduğum zamanlardır: O zamanlar hele bir de ay varsa hele hele, dolunay; ışığı da denize vuruyorsa dayanamadığı bir itkiyle çıkar kovuğundan, kıyıya yönelir; beni de sürükler, götürür.