İlahi karmaşa da bir matematikti ve insanoğlunun en büyük hatası da onu sadece neticeler yaratan bir şey olarak görmesiydi. Oysa insanın yaptıkları kadar yapmadıklarını da, seçtikleri kadar seçmediklerini de, oldukları kadar olamadıklarını da içine alıyordu kader.
Oysa ne çok tutmuştu kendini, ne kadar korkmuştu bundan. Ağladığı taktirde son kalesinin de yıkılacağını ve yüregine dolacak karanlığın kendisini sonsuza kadar esir alıp, bitmez bir acıya mahkum edeceğini düşünmüştü.