Sessiz kalır insan, aklının kıyısına vuran çoksa da her dalga düşmez diline
İşitilen yahut okunan her cümle layıkıyla hissedilemez ki batan güneşin hüznüdür bu gün, solmakta olan bir ömürse gece, sonlanmanın ta kendisidir. Bir banka oturup bunu izlemekse acıdan çok, pişmanlıklar doğurur. İnsan kendi artıklarıyla yaşar, geçmişin çöp kutusu yoktur.
İşte bu yüzden aynalara rahatça küfretmeyi ve gözyaşı dökmeden ağlamayı uzun zaman önce öğrenmiştir. Sessiz kalır insan aşağılık değil, alışıktır. Yorgunluğu olgunluğundan mı yoksa çabalarınn Beyhudeliğinden midir, bilinmez. Delirmiştir, lakin aklını değil umutlarını yitirmiştir İnanır ki kelimeleri israf olacaktır. İdraka teşebbüs etmeyen kulaklara İzah gereksizdir elbet. O vakit susmak anlam kazanır..