q.
@onyedimdedelirdim
Son zamanlarda sadece çok üzgün hissediyorum ve kimse beni nasıl anlayacağını bilmiyor. iyi gittiğini düşündüğüm her şeyin beni yıpratması ağrıma gidiyor. devam etmeyi deniyorum, sürekli deniyor ve çabalıyorum. tüm bunlarla, tüm olanlarla ayakta durmaya çalışıyorum olanların beni çok fazla etkilemesini durdurmaya çalışıyorum. ama ne kadar daha fazla güçlü kalabileceğimi bilmiyorum. içimde beni yıpratmayı seçen bir göğüs ağrım var. bu ağrı her şeyi erozyona uğratan, içimdeki tüm bahçeleri yıkıp geçen, her şeyin çukuruna ulaşan bir ağrı. beni ağlatmayan, rahatlama hissi vermeyen, sakinlik göstermeyen, içsel huzurun olmadığı, bir şeyin geçmediği bir ağrı, bazen çok iyi olacağımı düşündüren, bazense hiçbir şey hissettirmeyen bir boşluğun içerisinde öylece sürükleniyorum.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gitmek mi zordur kalmak mı diye sorarlar hep yada hep o akıllarda oluşan giden zaten sevmemiştir abi klişesi. Gidene hiç sordunuz mu “Neden gittin” diye. İçi kan ağlaya ağlaya belki orda kalanın ağzından çıkacak beş harfli bi kelimeye muhtaç kalarak gitmiştir giden. Kalan diyememiştir “gitme” diye. Belki durmayacağını bildiğinden. Yüreğinden beynine doğru yankılanan gitme çığlıklarını duymamıştır giden. Kalan da söyleyememiştir zaten. Yarım kalmıştır giden de kalan da. O bakışında gördüğüm nefreti ben unutsam bu ev bu duvarlar unutmaz. Nerdesin şimdi Napıyorsun soramam . Şimdi burda bağırsam gel dön gel diye. Duyamazsın sesimi biliyorum. Duysanda dönmezsin biliyorum. Ah canımın içi, duysan sesimi gelsen sarılsan kızsan bana , ağzımı açıp hiçbir şey demem. Gelsen bana kızdığın için yine senin omzunda ağlasam, sitemim sana olsa ama yine de ilacım sen olsan.
“Neden anne? Neden hiçbir şey beklediğimiz gibi olmuyor? Neden çaresizce çürümek zorundayız, acı ve arzularla ikiye bölünerek? [...] Söyle anne, neden sevmeyi bilmiyoruz?”