Osman darı
@osmanndari
8 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Galip Erdem'in milliyetçiliği, asıl ülkücülüğünde belirir, yani milliyetçiliğinin gereklerini yaşamasında. Bir fikre bağlanmak güzel ve kolaydır; ama, onun gereklerini yerine getirmek zordur. Onun için, "herkes milliyetçi olabilir; fakat ülkücü olamaz." Ülkücülük için, sevdiğine inançla bağlanacak zengin ruhlara, "çekilen cefayı safa gibi karşılayacak yüreklere ihtiyaç vardır ”
“ Kâr etmez ahını sen gülizare
Onulmaz işler (güzelim) dilde bu yare
Olsam de geçmem ben pare pare
Sevmiş bulundum (güzelim) gayri ne çare ”
Nihayet ünlü Alvarlı Hoca'ya gitmeye karar verir. Alvarlı Mehmet Efendi, mertebesi yüksek bilinen, âlim bir Nakşi şeyhidir.
Huzuruna varir; aynı senaryoyu sergilemeye başlar. Alvarlı Hoca, "Küfürdür!" der. Galip yine aynı üslupta, "Ama, Efendi hazretleri bu sözü Veled Çelebi, Maarif in- de söylüyor." der. Efe, aynı sükûnetle "Yine küfürdür!" der. Bu sefer bozum olma sırası Galip'tedir. Söyleyecek sözü yoktur; çünkü Maarif e karşı çıkılabileceğini düşünmemiştir. Alvarlı Efe, genç adamı böylece bir silkeledikten sonra, "Bak" der, "sen akıllı bir çocuğa benziyorsun. Şimdi de bana doğruyu söyleyeceksin. Maarif te o cümleleri okuduğun zaman, namaz köprüsünü atlayarak geçebileceklerden biri de ben olabilirim, diye içinden geçirdin mi, geçirmedin mi?" Galip doğruyu söyler: "Geçirdim Efe hazretleri." Alvarlı yumuşak bir tebessümle, "İşte oğlum, onun için küfürdür." der ve gencin sırtını sıvazlayarak uğurlar.
Namaz insanı Allah'a götüren köprüdür,ama öyle insanlar vardır ki bu köprüyü atlayarak da Allah'a varırlar
