Ölümü hatırlamak değil midir insanı insan yapan, onu kötülüklerden alıkoyan, yanlış davranışlarından pişmanlık duymaya sevk eden? Son nefese kadar, kesin olarak kazanılmış, ya da kaybedilmiş hiçbir şey yoktur bu alemde.
Sentez, alıcı olmayı gerektirir. Kendini senteze kapayan “kendisi” olamaz, sadece yobaz olur. Her şeyi başkalarından alarak “kendi” rengini veremeyen insan da “taklitçi” olarak kalır.