Her gün içimde çok sevdiğim eşyamı kayıp etmenin buruk tadı var.Yakınlarda bir yere koymuşum da hatırlamıyormuşum aradıkça daha çok unutuyorum sanki nereye koyduğumu. Yakınlarda bir yerlerde biliyorum ama yok göremiyorum. Sonra vazgeçmek geliyor içimden aramayı beşe olsa çıkar sanki bir yerden ama beklemeye tahammülüm yokmuş gibi geliyor.ben yerine yenisini koyarım da onu bulduktan sonra pek bir gereği kalmayacakmış gibi. Ne yenisine gider elim nede kendisine içim...