İsmail Ce
@ozcani
Bazen aklım almıyor, onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka bir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiç bir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?
Böyle mi olacaktı, insanı sonsuz derecede mutlu kılan şey, aynı zamanda üzüntüsünün kaynağı mı olmalı?