Merve
@ozevrem
Ben sessizlikte buldum Seni...
Özür dileyerek açıklamalıyım ki hayatımın tüm gürültülü ve kalabalık safhalarında da hissederdim elbette varlığını,birliğini.Lakin sessizlikte ve tüm imkânların bitiminde,en başından beri orada/burada/benimle/tek tek herkesle ve her şeyle/aslında her yerde olduğunu...Daha çok anlıyor,daha çok hissediyorum...Yine özür dileyerek açıklamalıyım ki her yerde oluşun kadar,benimle oluşun,oğlum İsmail'le oluşun,bize daha çok güç veriyor...
Reklam
Ben ve oğlum İsmail ise,alnımızda fanilik rumuzuyla seyredenleriz,bizim seyrimiz,güçsüzlüğedir,zayıflığadır,ölümedir seyrangâhımız,biz gidicilerden,geçicilerden,solanlardan ve batanlardanız...Biz ölümlüyüz...
Baki olan Sensin,Ebedi olan,Evvel ve ahir olan Sensin Allah'ım...
Ve zulüm...Zulüm asla payidar olmaz.Nemrut'un da Nemrutlarında tahtını yere çalacak bir İbrahim çıkar gelir sonunda...
Örtü "Bana dokunamayacağı bir eşiği var gözlerinin" demekti.
Dava tüm aşkların ardındaki daha büyük aşkı fark etmektir.
Reklam