Kitabın ilk kısmında Werther’in yaşamın tüm güzelliklerini derinlemesine hissedişi ve tasvir edişi çok hoşuma gitti. Sonrasında ise aynı gözlerle aynı yerlere baktığında bile üzerinde o kara bulutları hissediyor olması bana dünyaya bakış açımızın ne kadar değişken olduğunu hatırlattı.
Ruh durumumuzun bu denli değişken olması ve bir anda etrafımızdaki güzellikleri bile kabusumuzun bir parçası haline getirmesi insanın ne kadar zavallı olduğunun bir göstergesidir. Bazı şeylerin etkilerini üzerimizden atmak bu kadar zorlayıcı olmamalı.
Tüm bunların dışında sanırım Werther uyanmış bir insan :)