Ebediyen güneşsiz kalan hayatımın baharı solalı, o hüzünlü mehtabın nuru söneli tam on yedi sene oldu kızım! İşte ben o zamandan beri baharsız, mehtapsız, güneşsiz yaşıyorum… Şimdiyse… Hayatımı saran matemin karanlığı arasından artık yavaş yavaş bir teselli yıldızı doğuyor… Ben bunun ışığının yardımıyla hayatı seçebiliyorum… Nedret, bu da sensin! Sen, zavallı çocuk!