...Cansız mankenden bir anne yapsa kendine, güzelce giydirse, oturtsa dokuma tezgahının önüne, eline dokuma iplerini verse mankenin, başını dizlerine koysa, uyusa mankenden annesinin kucağında, mankenin bir elini kendi başına bıraksa, "Anne ben seni çok özledim" dese, ağlasa, ağlasa, ağlasa her gece...
...Ömrü boyunca kendini bu kadar yalnız hissetmemişti. Konuşmak istiyordu, dinleyecek kimse yoktu. Çok şey biliyordu, anlatamıyordu. Gördükleri, yaşadıkları, birilerine aktarmak için değilse eğer ya ne içindi?