Bu koğuşta insanları yaşama bağlayan birbirlerine
aşıladıkları umut dolu sözlerden başka bir şey değildi.
Aslında herkes kendi hikâyesini merak ediyordu. Sonrası
olanda vardı olmayanda. Sadece bazılarının sonrası bu dört
duvara sıkışıp kalmıştı.
Yağmurlardı ıslatan beni,
Gözleri değil yüreği yaşlı,
Kıyıda köşede ne kalmışsa çürümüş paslı,
Hatırandı yaşatan onları,
Benim gibi ayakta, yıllara meydan okumuş ama kırık dökük... Özkan Kul